Mijn naam is Hicham Berkhli. Ik ben psychotherapeut, GZ-psycholoog en coach, geboren en opgegroeid in Eindhoven en inmiddels woonachtig in Dubai. Mijn achtergrond is Nederlands-Marokkaans en die combinatie van culturen heeft veel invloed gehad op wie ik ben, hoe ik naar mensen kijk en hoe ik mijn werk doe. Ik ben geïnteresseerd in de mens achter de buitenkant: niet alleen in wat iemand doet of welke klachten iemand heeft, maar vooral in hoe iemand zo is geworden, welke ervaringen daarin een rol hebben gespeeld en wat iemand nodig heeft om verder te kunnen.

Als ik terugkijk, zie ik geen zorgvuldig uitgestippeld carrièreplan. Mijn loopbaan is eerder ontstaan door nieuwsgierigheid, twijfel, onverwachte afslagen en mensen die soms meer vertrouwen in mij hadden dan ik op dat moment zelf. Dat vind ik achteraf eigenlijk heel passend. Het leven laat zich nu eenmaal niet volledig plannen. Soms weet je pas nadat je een stap hebt gezet waarom die stap belangrijk was.

Mijn weg begon niet met de overtuiging dat ik psycholoog moest worden. Integendeel: lange tijd had ik geen duidelijk beeld van wat ik later wilde doen. Dat veranderde geleidelijk, via mijn liefde voor voetbal, een reeks open dagen, een vader die mij uitdaagde om hoger te mikken en uiteindelijk een studie waarin ik onverwacht helemaal op mijn plaats bleek te zijn.

Een liefde voor voetbal en een eerste toekomstplan

Als jongen was ik gek op voetbal. Zoals zoveel kinderen droomde ik ervan om profvoetballer te worden. Toen duidelijk werd dat die droom waarschijnlijk niet zou uitkomen, begon ik te zoeken naar een andere manier om betrokken te blijven bij de voetbalwereld. Ik dacht aan sporteconomie en zag mezelf misschien wel als iemand die voetballers zou begeleiden, vertegenwoordigen of verkopen. Als ik niet zelf op het veld kon staan, kon ik misschien achter de schermen een rol spelen.

Tijdens een open dag maakte ik kennis met een opleiding in die richting. De nadruk lag sterk op commercie, onderhandelen, verkopen en zakendoen. Daar is op zichzelf niets mis mee, maar ik merkte dat het mij minder aansprak dan ik vooraf had gedacht. Het beeld dat ik ervan had, bleek niet helemaal overeen te komen met de werkelijkheid. De voetbalwereld bleef aantrekkelijk, maar de opleiding en de commerciële kant ervan voelden niet als mijn wereld.

Ik bezocht daarom verschillende andere open dagen. Niet met een helder alternatief in mijn hoofd, maar vooral om te ontdekken wat er nog meer bestond. Zo kwam ik terecht bij Toegepaste Psychologie. De vakken over menselijk gedrag, ontwikkeling en maatschappelijke problemen trokken mijn aandacht. Ook het idee dat je na het behalen van je propedeuse kon doorstromen naar een vervolgopleiding of naar de universiteit sprak mij aan.

Na het behalen van mijn propedeuse ontstond opnieuw twijfel. De universiteit leek mij groot, theoretisch en misschien wat te hoog gegrepen. Een praktische opleiding binnen het sociale domein voelde veiliger. Daarmee kon ik relatief snel afstuderen en aan het werk. Dat leek mij op dat moment een verstandige en haalbare keuze.

Mijn vader dacht daar anders over. Hij vond dat ik de mogelijkheid om naar de universiteit te gaan niet uit onzekerheid moest laten liggen. Zijn boodschap was duidelijk: als je de kans hebt om verder te studeren, moet je jezelf niet bij voorbaat beperken. Ik moest het gewoon proberen en streven naar het hoogst haalbare.

Achteraf ben ik hem daar dankbaar voor. Soms heb je iemand nodig die je niet alleen geruststelt, maar je juist een zet geeft op het moment dat je zelf dreigt terug te deinzen. Zijn vertrouwen hielp mij om een keuze te maken die bepalend zou worden voor mijn verdere leven.

Ontdekken dat psychologie echt bij mij paste

Ik ging Klinische Psychologie studeren aan de Universiteit Utrecht. Waar ik vooraf twijfelde of de universiteit wel bij mij paste, merkte ik tijdens mijn studie dat het juist verrassend goed ging. Ik vond de vakken interessant, raakte steeds meer geboeid door menselijk gedrag en ontdekte dat psychologie veel breder en diepgaander was dan ik aanvankelijk had gedacht.

Wat mij vooral interesseerde, was de vraag waarom mensen denken, voelen en handelen zoals zij doen. Wanneer iemand last heeft van paniekaanvallen, depressieve gevoelens of steeds terugkerende problemen in relaties, wil ik niet alleen weten welke symptomen aanwezig zijn. Ik wil begrijpen hoe die klachten zijn ontstaan, wat ze betekenen en waarom ze juist op deze manier naar buiten komen.

Waarom wordt de ene persoon na een moeilijke gebeurtenis angstig, terwijl een ander vooral boos of teruggetrokken reageert? Waarom blijft iemand zichzelf wegcijferen, zelfs wanneer diegene daar ongelukkig van wordt? Waarom begrijpt iemand rationeel heel goed wat er moet veranderen, maar lukt het emotioneel toch niet om die verandering door te voeren? Zulke vragen zijn mij altijd blijven boeien.

Tijdens mijn studie groeide het besef dat twee mensen met vergelijkbare klachten toch een totaal verschillend verhaal kunnen hebben. Een paniekaanval is nooit alleen maar een paniekaanval en een depressie is nooit alleen maar een optelsom van symptomen. Achter klachten kunnen verlieservaringen, angsten, culturele verwachtingen, familiepatronen, problemen met zelfwaardering, conflicten of traumatische ervaringen schuilgaan. Daarom probeer ik niet alleen naar de klacht te kijken, maar naar de volledige persoon die tegenover mij zit.

De mens achter de klacht

In mijn werk heb ik altijd geprobeerd om verder te kijken dan een diagnose. Diagnoses kunnen nuttig zijn. Ze kunnen helpen om klachten te ordenen, wetenschappelijke kennis te gebruiken en een passende behandeling te kiezen. Maar een diagnose vertelt nooit het volledige verhaal van een mens.

Mensen nemen hun opvoeding, familiegeschiedenis, relaties, cultuur, overtuigingen en levenservaringen mee. Ze hebben niet alleen klachten, maar ook sterke kanten, humor, verlangens, schaamte, hoop en veerkracht. Wanneer je uitsluitend naar symptomen kijkt, mis je een groot deel van wat iemand tot die persoon maakt.

Een diagnose vertelt nooit het volledige verhaal van een mens.

Mijn Nederlands-Marokkaanse achtergrond heeft mij extra bewust gemaakt van de invloed van cultuur en identiteit. Gedrag dat vanuit de ene culturele context vreemd of problematisch lijkt, kan binnen een andere context heel begrijpelijk zijn. Familiebanden, loyaliteit, religie, schaamte, verwachtingen van mannen en vrouwen en de spanning tussen individuele wensen en het collectief kunnen veel invloed hebben op hoe iemand problemen beleeft.

Cultureel begrip betekent voor mij niet dat alles door cultuur wordt verklaard of goedgepraat. Het betekent dat je bereid bent vragen te stellen voordat je conclusies trekt. Je probeert te begrijpen welke betekenis iets voor iemand heeft, in plaats van direct uit te gaan van je eigen normen. Juist wanneer mensen zich niet veroordeeld voelen, ontstaat er meer ruimte om eerlijk te onderzoeken wat hen helpt en wat hen juist belemmert.

Mijn psychodynamische blik

Mijn manier van kijken is sterk psychodynamisch. Dat betekent dat ik aandacht heb voor onderliggende emoties, onbewuste patronen, eerdere ervaringen en de manier waarop mensen zichzelf en anderen hebben leren zien. Veel reacties die in het heden onhandig of pijnlijk zijn, waren vroeger misschien begrijpelijke manieren om met moeilijke omstandigheden om te gaan.

Iemand die altijd sterk probeert te zijn, heeft mogelijk geleerd dat er weinig ruimte was voor kwetsbaarheid. Iemand die conflicten vermijdt, kan hebben ervaren dat boosheid of tegenspraak gevaarlijk was. Een persoon die voortdurend bevestiging zoekt, kan diep vanbinnen bang zijn niet belangrijk genoeg te zijn. Zulke patronen verdwijnen meestal niet alleen doordat iemand hoort dat hij anders moet denken of handelen.

Verandering begint vaak bij begrijpen. Niet alleen intellectueel begrijpen, maar werkelijk herkennen wat er vanbinnen gebeurt. Waarom raakt een opmerking je zo sterk? Waarom herhaal je telkens hetzelfde patroon? Waarom voel je je schuldig zodra je een grens stelt? Waarom verwacht je afwijzing, zelfs wanneer daar op dat moment weinig aanleiding voor lijkt te zijn?

Ik probeer samen met iemand zichtbaar te maken wat eerder buiten beeld bleef. Soms benoem ik een patroon dat ik tijdens het gesprek opmerk. Soms stel ik een vraag die iemand helpt om een verband te zien tussen het heden en eerdere ervaringen. Mijn observatie is daarbij nooit de absolute waarheid. Ik kan het verkeerd zien. Daarom moet iemand altijd de ruimte houden om te zeggen dat iets niet klopt of anders voelt.

De bedoeling is niet dat iemand mijn uitleg overneemt, maar dat diegene zelf beter leert waarnemen wat er vanbinnen gebeurt. Wanneer onbewuste patronen bewuster worden, ontstaat er keuzevrijheid. Je hoeft dan niet meer automatisch te reageren zoals je altijd hebt gedaan. Je kunt gaan onderzoeken of een oude manier van beschermen nog steeds nodig is.

Geduld, eerlijkheid en humor

Geduld is een belangrijk onderdeel van mijn manier van werken. Sommige problemen zijn in de loop van tientallen jaren ontstaan. Dan is het niet realistisch om te verwachten dat alles na enkele gesprekken verdwenen is. Ontwikkeling gaat bovendien zelden in een rechte lijn. Soms zet iemand grote stappen vooruit en lijkt er daarna tijdelijk weer een terugval te zijn. Dat betekent niet automatisch dat een behandeling of begeleiding is mislukt.

Ik heb een lange adem en blijf graag zoeken, ook wanneer verandering niet onmiddellijk zichtbaar is. Dat betekent niet dat je eindeloos moet doorgaan met iets wat niet werkt. Juist dan moet je kritisch durven kijken: begrijpen we het probleem goed, past deze aanpak nog en missen we misschien iets? Geduld is voor mij niet passief afwachten, maar betrokken blijven zonder iemand op te geven.

Naast ernst en diepgang vind ik humor belangrijk. Psychologische gesprekken hoeven niet voortdurend zwaar en plechtig te zijn. Soms kan humor helpen om even afstand te nemen van een pijnlijk patroon en er vanuit een andere hoek naar te kijken. Een luchtige opmerking kan spanning verminderen en ruimte creëren om iets bespreekbaar te maken wat eerder te beladen voelde.

Humor mag nooit worden gebruikt om verdriet, angst of trauma te bagatelliseren. Het moet veilig en respectvol blijven. Op het juiste moment kan samen lachen echter juist verbindend zijn. Mensen zijn meer dan hun problemen en een behandelkamer hoeft geen plek te zijn waar alle levendigheid verdwijnt zodra het gesprek begint.

Mijn professionele ontwikkeling

Na mijn universitaire studie ontwikkelde ik mij verder tot GZ-psycholoog en later tot psychotherapeut. In de loop van mijn carrière werkte ik binnen verschillende organisaties en behandelsettings. Een belangrijk deel van mijn ervaring deed ik op binnen de interculturele geestelijke gezondheidszorg. Later werd ik medeoprichter van InterGGZ in Amsterdam.

Door de jaren heen maakte ik kennis met verschillende therapeutische benaderingen, waaronder cognitieve gedragstherapie, EMDR, schematherapie, cliëntgerichte therapie en psychodynamische en psychoanalytische inzichten. Ik zie deze benaderingen niet als concurrerende kampen waarbij één methode altijd de beste zou zijn. Iedere methode belicht een ander gedeelte van de mens en van het veranderingsproces.

Een behandelvorm moet passen bij de persoon, de klachten, de achtergrond en de levensfase. De ene cliënt heeft vooral behoefte aan structuur, oefeningen en concrete gedragsverandering. Een ander heeft meer nodig om terugkerende relationele of emotionele patronen te begrijpen. Vaak ontstaat de beste aanpak door goed te luisteren en verschillende inzichten zorgvuldig met elkaar te verbinden.

Ook na al die jaren zie ik mezelf niet als uitgeleerd. Ik leer van cliënten, collega’s, onderzoek, boeken, artikelen en gesprekken. Soms leer ik ook doordat een cliënt mij corrigeert of laat zien dat mijn eerste inschatting niet klopte. Dat hoort bij het vak. Zodra je denkt dat je iemand volledig doorgrondt, bestaat het gevaar dat je stopt met werkelijk luisteren.

Waarom wij Nederland verlieten

De beslissing om met mijn gezin naar Dubai te emigreren kwam niet voort uit een afkeer van Nederland. Ik had er mijn familie, vrienden, werk en een vertrouwd leven. Nederland heeft mij bovendien veel kansen gegeven. Toch merkte ik dat ik steeds vaker nadacht over de toekomst en over de vraag welke omgeving het beste bij ons gezin zou passen.

Als Nederlands-Marokkaanse man heb ik regelmatig ervaren dat mensen anders naar mij keken. Soms had ik het gevoel dat ik mezelf eerst extra moest bewijzen voordat anderen mij volledig serieus namen. Uiteindelijk heb ik mijn weg gevonden en beschouw ik mezelf als redelijk succesvol. Toch bleef het gevoel bestaan dat je niet altijd vanzelfsprekend als volledig Nederlands wordt gezien, ook wanneer Nederland het land is waar je bent geboren en opgegroeid.

Voor mezelf kon ik daar meestal mee omgaan. Toen ik kinderen kreeg, begon ik er anders naar te kijken. Ik wilde niet zomaar aannemen dat zij later tegen dezelfde grenzen of vooroordelen zouden moeten aanlopen. Natuurlijk bestaat er nergens een perfecte samenleving en ook Dubai heeft zijn eigen uitdagingen. Maar ik wilde ten minste onderzoeken hoe het zou zijn om als gezin in een andere omgeving te leven.

Naast deze persoonlijke overwegingen speelde ons woonprobleem een grote rol. We waren als gezin uit ons appartement gegroeid en wilden ruimer wonen. Ik wilde niet kopen en mij voor lange tijd vastleggen aan een woning en financieel systeem. Daarom zochten we ongeveer anderhalf jaar intensief naar een geschikte huurwoning in of rond Amsterdam.

Dat proces werd steeds frustrerender. Voor woningen moesten we uitgebreide dossiers aanleveren met persoonlijke en zakelijke documenten. Omdat ik een eigen instelling had, werden regelmatig aanvullende stukken gevraagd. Het verzamelen en laten beoordelen daarvan kostte iedere keer tijd en geld. Vervolgens kwam soms al snel het bericht dat de woning aan iemand anders was verhuurd.

Op zichzelf is een afwijzing natuurlijk niet bijzonder. Maar wanneer hetzelfde proces zich steeds herhaalt, ontstaat het gevoel dat je niet verderkomt. We wilden als gezin groeien en ruimer leven, maar vonden nauwelijks een realistische mogelijkheid om die stap te zetten. Daardoor werd de gedachte aan emigratie steeds concreter.

Waarom Dubai?

Dubai was voor ons geen volledig onbekende plaats. We waren er eerder op vakantie geweest en voelden ons er prettig. Het warme klimaat, het eten, de vele activiteiten en de internationale omgeving spraken ons aan. Tegelijkertijd merkten we dat het dagelijkse leven er op veel gebieden praktisch en comfortabel is.

Wat mij persoonlijk vooral aantrok, was de energie van de stad. Overal zie je mensen met plannen, ideeën en ondernemingen. In cafés zitten mensen achter hun laptop te werken, nieuwe projecten te bespreken of een bedrijf op te bouwen. Natuurlijk is niet ieder idee succesvol en achter de zichtbare bedrijvigheid zit soms ook veel marketing. Toch werkt die omgeving stimulerend. Je krijgt sneller het gevoel dat je zelf ook iets kunt proberen.

Inmiddels wonen we met ons gezin in Dubai. De verhuizing betekende dat we veel vertrouwds moesten achterlaten en opnieuw moesten beginnen. Dat is soms spannend, maar het heeft mij ook wakker geschud. In Nederland had ik een groot deel van mijn professionele leven opgebouwd. In Dubai moest ik opnieuw nadenken over wie ik ben, wat ik wil behouden en wat ik daarnaast nog wil ontwikkelen.

Ik heb geen spijt van onze emigratie. We wonen ruimer, brengen veel tijd met het gezin door en ervaren een andere kwaliteit van leven. Tegelijkertijd wil ik het emigratieverhaal niet mooier maken dan het is. Verhuizen naar een ander land lost niet automatisch alle problemen op. Je neemt jezelf, je patronen en je twijfels gewoon mee in het vliegtuig. Maar een nieuwe omgeving kan je wel uitdagen om opnieuw naar je leven te kijken.

Waarom ik naast psychotherapie ook coach

Vanuit Dubai blijf ik verbonden met mijn werk als psychotherapeut en GZ-psycholoog. Psychotherapie blijft een belangrijk onderdeel van mijn professionele identiteit. Tegelijkertijd merkte ik na de emigratie dat ik behoefte had om opnieuw iets van mezelf op te bouwen.

Coaching biedt mij de mogelijkheid om op een andere manier met mensen te werken. Niet als vervanging van psychotherapie en ook niet als lichtere versie daarvan, maar als een vak met een ander uitgangspunt. Bij psychotherapie is er meestal sprake van psychische klachten, terugkerende patronen of problemen waarvoor behandeling nodig is. Coaching richt zich doorgaans meer op ontwikkeling, keuzes, richting en het benutten van mogelijkheden.

Niet iedereen die vastloopt, heeft een psychische stoornis. Mensen kunnen moeite hebben met grenzen stellen, perfectionisme, een belangrijke carrièrekeuze, leiderschap, culturele verwachtingen of een nieuwe levensfase. Ze kunnen goed functioneren en tegelijkertijd voelen dat ze onder hun mogelijkheden blijven of steeds tegen hetzelfde obstakel aanlopen.

Binnen coaching kan ik mijn psychologische kennis en psychodynamische blik gebruiken zonder van iedere moeilijkheid een diagnose te maken. Ik kan iemand helpen om patronen te herkennen, emoties beter te begrijpen en vervolgens concrete stappen te zetten. Daarbij vind ik het belangrijk dat coaching niet alleen bestaat uit motiverende uitspraken of snelle oplossingen. Echte ontwikkeling vraagt soms ook om ongemakkelijke vragen en eerlijke zelfreflectie.

Coaching moet iemand uiteindelijk zelfstandiger maken. Het doel is niet dat iemand afhankelijk wordt van de coach voor iedere keuze. Goede coaching helpt iemand juist om het eigen denkvermogen, zelfvertrouwen en handelingsvermogen te versterken.

Tegelijkertijd moeten de grenzen helder blijven. Wanneer iemand behandeling nodig heeft voor ernstige of complexe psychische klachten, mag coaching die behandeling niet vervangen. Een goede coach moet kunnen herkennen wanneer een vraag buiten zijn deskundigheid valt en wanneer verwijzing naar een psycholoog, psychotherapeut, arts of andere professional verstandiger is.

Waarom ik Safar Coachgids begon

Naast mijn werk als psychotherapeut, GZ-psycholoog en coach ontstond de wens om mijn kennis met een groter publiek te delen. Er is tegenwoordig een enorm aanbod aan coaching, psychologie en persoonlijke ontwikkeling. Wie online zoekt, vindt duizenden coaches, therapeuten, praktijken, boeken, cursussen, apps, opleidingen, e-healthprogramma’s en zelfhulpmethoden.

Dat aanbod biedt mogelijkheden, maar maakt kiezen ook ingewikkeld. Iedere aanbieder presenteert zijn eigen methode als waardevol en soms zelfs als dé oplossing. Websites zien er professioneel uit, sociale media staan vol succesverhalen en advertenties beloven dat je binnen korte tijd je leven kunt veranderen. Voor iemand die hulp zoekt, is het moeilijk om te beoordelen wat inhoudelijk sterk is en wat vooral goed wordt verkocht.

Zelfs met een professionele achtergrond weet ik niet automatisch welke praktijk, cursus, opleiding of methode de beste keuze is. Het aanbod verandert voortdurend en goede informatie ligt verspreid over talloze websites, onderzoeken en platforms. Ook cliënten vragen mij regelmatig of ik kan meedenken over een geschikte vorm van hulp, een boek, een behandeling, een coach of een praktijk.

Als het voor een professional al tijd kost om al die informatie zorgvuldig te beoordelen, begrijp ik goed hoe overweldigend het voor anderen kan zijn. Vanuit die gedachte is Safar Coachgids ontstaan: een plek waar mensen heldere uitleg en kritische beoordelingen kunnen vinden over psychologie, coaching en persoonlijke ontwikkeling.

Psychologie en coaching met elkaar verbinden

Online worden psychologie en coaching vaak voorgesteld als twee volledig gescheiden werelden. In het dagelijks leven is de grens minder eenvoudig. Iemand kan na een psychologische behandeling behoefte hebben aan coaching bij werk of persoonlijke doelen. Een coach kan tijdens een traject merken dat iemand eerst behandeling nodig heeft. Sommige professionals zijn zowel psycholoog als coach, terwijl anderen één duidelijke rol hebben.

Voor mensen die hulp zoeken, is lang niet altijd duidelijk wat de verschillende beroepstitels betekenen. Wat is het verschil tussen een basispsycholoog, GZ-psycholoog, psychotherapeut, klinisch psycholoog, psychiater en coach? Welke titels zijn wettelijk beschermd? Wie mag diagnoses stellen of behandelen? En hoe controleer je of iemand daadwerkelijk de opleiding en registratie heeft die op de website worden genoemd?

Met Safar Coachgids wil ik die verschillen begrijpelijk maken. Niet door psychologie en coaching op één hoop te gooien, maar juist door helder te laten zien waar ze elkaar raken en waar de grenzen liggen. Goede informatie helpt mensen om gerichter vragen te stellen en bewustere keuzes te maken.

Eerlijke reviews zonder te doen alsof ik alles weet

Naast uitleg over beroepen en hulpvormen wil ik boeken, cursussen, opleidingen, apps, platforms en andere hulpmiddelen kritisch beoordelen. Daarbij wil ik niet alleen herhalen wat een aanbieder zelf op de verkooppagina schrijft. Ik wil kijken naar de inhoud, onderbouwing, doelgroep, prijs, beloften, sterke punten en beperkingen.

Commercieel betekent niet automatisch slecht. Een populair boek of professioneel verkochte cursus kan inhoudelijk uitstekend zijn. Andersom is een indrukwekkende website geen garantie voor kwaliteit. Goede marketing kan een waardevol product zichtbaar maken, maar kan ook worden gebruikt om overdreven verwachtingen te creëren.

Ik vind het daarom belangrijk om duidelijk te maken waarop een beoordeling is gebaseerd. Wanneer ik een boek volledig heb gelezen, een cursus heb gevolgd of een product zelf heb getest, zal ik dat vermelden. Wanneer een beoordeling vooral is gebaseerd op beschikbare documentatie, onderzoek, voorbeeldmateriaal en ervaringen van anderen, moet dat eveneens helder zijn. Ik wil niet de indruk wekken dat ik iets persoonlijk heb gebruikt wanneer dat niet zo is.

Mijn beoordelingen zijn geen absolute waarheid. Mijn professionele achtergrond helpt mij om kritisch te kijken, maar maakt mij niet onfeilbaar. Ik kan informatie missen, een andere voorkeur hebben dan de lezer of later mijn mening moeten bijstellen. Juist die ruimte voor twijfel en nuance vind ik belangrijk.

Wanneer Safar Coachgids gebruikmaakt van affiliatelinks, zal dat transparant worden vermeld. Een commissie mag geen reden zijn om een product positiever te beoordelen. Het uitgangspunt blijft dat een lezer na mijn artikel beter moet begrijpen wat een product wel en niet biedt, voor wie het geschikt kan zijn en welke vragen nog openstaan.

Een gids in een snel veranderende wereld

De wereld van psychologie en coaching verandert snel. Digitale zorg, kunstmatige intelligentie, online therapie, coachingplatforms en nieuwe apps maken ondersteuning toegankelijker. Tegelijkertijd wordt het lastiger om onderscheid te maken tussen professionele kennis en overtuigende marketing.

Nieuwe mogelijkheden hoeven niet direct te worden afgewezen omdat ze commercieel of digitaal zijn. Innovatie kan waardevol zijn. Maar enthousiasme mag kritisch denken niet vervangen. Bij iedere nieuwe methode blijft het belangrijk om te vragen: wat wordt er precies beloofd, waarop is die belofte gebaseerd, voor wie kan het helpen en wanneer is een andere vorm van ondersteuning verstandiger?

Met Safar Coachgids wil ik daarin geen alleswetende autoriteit zijn. Ik zie mezelf eerder als iemand die de tijd neemt om informatie te verzamelen, moeilijke termen begrijpelijk te maken, verschillende kanten te bekijken en eerlijke vragen te stellen. Soms zal de conclusie zijn dat iets goed in elkaar zit. Soms zal ik kritischer zijn. En soms is het eerlijkste antwoord dat er nog onvoldoende informatie beschikbaar is om een stevige conclusie te trekken.

Waarom de naam Safar Coachgids bij mij past

Het woord safar betekent reis. Die betekenis past bij mijn eigen levensverhaal en bij de manier waarop ik naar persoonlijke ontwikkeling kijk. Een mensenleven verloopt zelden precies volgens het oorspronkelijke plan.

Mijn eigen reis begon bij een liefde voor voetbal en het idee om iets in de sportwereld te doen. Via Toegepaste Psychologie en een duwtje van mijn vader kwam ik terecht op de universiteit. Daarna ontwikkelde ik mij tot GZ-psycholoog en psychotherapeut, bouwde ik mee aan een ggz-instelling en verhuisde ik jaren later met mijn gezin naar Dubai. Vanuit die nieuwe omgeving ontstonden plannen voor coaching en Safar Coachgids.

Veel belangrijke stappen begonnen bij mij niet met zekerheid, maar met twijfel. Soms ontdekte ik pas onderweg dat een richting niet bij mij paste. Soms had ik iemand nodig die mij uitdaagde om meer uit mezelf te halen. En soms moest ik iets vertrouwds achterlaten om ruimte te maken voor een nieuwe ontwikkeling.

Die ervaring neem ik mee in mijn werk. Ik geloof niet dat één route voor iedereen geschikt is. Ieder mens heeft een eigen achtergrond, tempo en bestemming. Mijn rol is niet om voor iemand anders te bepalen welke weg diegene moet nemen. Ik wil helpen om beter te begrijpen waar iemand staat, welke mogelijkheden er zijn en welke volgende stap werkelijk past.

Met mijn werk als psychotherapeut, GZ-psycholoog en coach en met Safar Coachgids wil ik mensen helpen zichzelf beter te begrijpen, betrouwbare informatie te vinden en bewustere keuzes te maken. Met diepgang waar dat nodig is, met eerlijkheid wanneer iets tegenvalt en af en toe met humor wanneer het allemaal wat minder zwaar mag.

Hicham Berkhli
Psychotherapeut, GZ-psycholoog en coach